Εδώ και λίγες μέρες είχε πέσει στην αντίληψή μου η σχετική διαφήμιση στην τηλεόραση που ενημέρωνε πως το Conn-X, θα διπλασίαζε τη ταχύτητα των παρεχόμενων συνδέσεων ADSL.

Φαίνεται πως o ΟΤΕ για να αφήσει την υπεροπτική του θέση, που του επέτρεπε να διαθέτει τις διαδικτυακές προσβάσεις σε τιμές πολύ μεγαλύτερες των ανταγωνιστών του, μάλλον αρχίζει να νοιώθει πραγματικό ανταγωνισμό. Από την άλλη, ίσως να αποτελεί η κίνηση αυτή, μέρος στρατηγικής για την προσέλκυση συνδρομητών στο τηλεοπτικό κανάλι του OTE.

Άντε να δούμε και καμιά μείωση τιμών.

Οι νέες επιδόσεις της σύνδεσης

Οι παλαιές επιδόσεις

Στις διακοπές του Πάσχα ακολούθησα, αν ήθελα ας έκανα κι αλλιώς, τη γνωστή διαδρομή από την Αθήνα προς την Πάτρα. Τα περίχωρα της Πάτρας αλλά και παραπέρα προς τον Πύργο, Ανδραβίδα, Άραξος, Καλόγρια προσφέρονται για ποδηλασία μιας και οι δρόμοι έχουν μικρή κίνηση και είναι επίπεδοι. Οπότε φόρτωσα το ποδήλατο του υιού και το δικό μου στο Mondeo. Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιούσα τις σχάρες οροφής, οπότε δεν ήξερα τη να περιμένω.

Η φόρτωση αποδείχτηκε πολύ εύκολη (και οι επόμενες ακόμα πιο εύκολες). Περιστρέφεις το δισκοβραχίωνα που βρίσκεται προς τη μεριά του βραχίωνα της Thule έτσι ώστε το πεντάλ να είναι προς τα κάτω και ο δισκοβραχίωνας παράλληλα με το διαγώνιο σωλήνα του ποδηλάτου. Σηκώνεις το μπράτσο της Thule έτσι ώστε να εφαρμόσει στο διαγώνιο σωλήνα του ποδηλάτου και σφίγγεις με το περιστροφικό κουμπί. Δένεις τις ρόδες με τις ειδικές πλαστικές λωρίδες και … έτοιμο. Είναι πιο εύκολο απ’ όσο πιθανώς φαίνεται από την περιγραφή.

Στο ταξίδι τα ποδήλατα είχαν μικρές ταλαντώσεις, αλλά κατά τα άλλα ήταν πολύ σταθερά. Σε πλάγιους ανέμους το αυτοκίνητο δεν επηρεάστηκε, αυτό βέβαια οφείλεται ότι το Mondeo είναι και αρκετά ευσταθές και βαρύ όχημα. Βέβαια, όπως έλεγαν οι οδηγίες της Thule σε κανένα σημείο δε ξεπέρασα τα 130 χλμ/ώρα.

Επίσης, μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι το μπράτσο της ProRide κλειδώνει, οπότε μπορείς να κάνεις μια στάση χωρίς να έχεις συνέχεια το νου σου στα ποδήλατα. Το μόνο αρνητικό ήταν ότι μετά τα 60 χλμ/ώρα αρχίζει και ακούγεται ένα σφύριγμα το οποίο προέρχεται από την “ράγα” που έχουν οι μπάρες οροφής. Ευτυχώς, το πρόβλημα διορθώθηκε εύκολα με κάλυψη αυτής της ράγας με ειδική πλαστική μεβράνη που δίνει η Thule (συμπεριλαμβάνεται στη συσκευασία).

Όλα καλά λοιπόν.

Τα περασμένα Χριστούγεννα, πηγαίνοντας όπως συνήθως, στην Πάτρα, χρησιμοποίησα για την μεταφορά του ποδηλάτου μου και του ποδηλάτου του γιου μου μια σχάρα, από εκείνες που τοποθετούνται στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και συγκρατούνται σε αυτό με ιμάντες. Δυστυχώς, οι σχάρες αυτές παρουσιάζουν, κατά τη γνώμη μου, μερικά σημαντικά προβλήματα:

1. Τα ποδήλατα, όσο και προσεκτίκος να είναι κάποιος, σίγουρα, θα γραντζουνιστούν από τη σχάρα, μιας και πρέπει να αναρτηθούν σε δυο μεταλικές μπάρες οι οποίες διέρχονται από του σκελετό τους.
2. Αν η σχάρα μεταφέρει παραπάνω από ένα ποδήλατο τότε υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να χτυπήσει το ένα ποδήλατο το άλλο.
3. Οι σχάρες απαιτούν αρκετή προσπάθεια για να τοποθετηθούν ή για να αφαιρεθούν από το αυτοκίνητο. Αυτό σε συνδυασμό με τ’ ό,τι είναι εύκολος στόχος κλοπής, αναγκάζοντας την τοποθέτηση και αφαίρεση ακόμα και για μια βόλτα, τις καθιστά βάσανο.

Πιστεύω πως μια σημαντικά καλύτερη λύση για την μεταφορά ποδηλάτου με αυτοκίνητο είναι η χρήση σχάρας οροφής, η οποία:

1. Επιτρέπει την εύκολη και ταχεία φόρτωση κι αφαίρεση του ποδήλατου.
2. Συγκρατεί με μεγάλη σταθερότητα τα ποδήλατα
3. Μπορεί να μείνει μόνιμα πάνω στο όχημα.

Βέβαια, μια σχάρα με ιμάντες καλής ποιότητας για το πίσω μέρος του αυτοκινήτου, με δυνατότητα μεταφοράς δυο ή τριών ποδηλάτων, κοστίζει περίπου 150 με 170 ευρω, ενώ δυο σιδερένιες σχάρες οροφής στοιχίζουν 130 ευρώ. Αλουμινένιες σχάρες οροφής κοστίζουν 260 με 280 ευρώ. Αν κάποιος χρειαστεί και τις μπάρες οροφής τότε θα πρέπει να υπολογιζει ακόμα 170 με 220 ευρώ. Η διαφορά λοιπόν είναι σαφώς υπέρ των σχάρων με ιμάντες, όπως σαφή είναι και τα προβλήματα στη χρήση τους.

Thule ProRide 591

Έτσι σκεφτόμενος, αγόρα τις σχάρες Thule ProRide 591, από την Καλυμματοτεχνική στο Γαλάτσι. Σύντομα θα γράψω τις εντυπώσεις μου για την μεταφορά των ποδηλάτων με τις σχάρες αυτές. Πάντως, φαίνονται ιδιαίτερα ποιοτικά κατασκευασμένες. Εξαιρετικές εντυπώσεις κι από τον Χρήστο στην Καλυμματοτεχνική.

Πρόσφατα, μου δώρισαν τη φορητή μηχανή καφέ εσπρέσο Handpresso. Είναι μια μηχανή που έχει αρκετές ομοιότητες με … μια φορητή τρόμπα ποδηλάτου και λειτουργεί με μερίδες E.S.E.

Η σχεδίαση της μηχανής είναι τουλάχιστον ευρηματική, ενώ η ποιότητα κατασκευής είναι πολύ καλή. Σ’ αυτό συντείνει το βάρος της μηχανής το οποίο δεν είναι ούτε μεγάλο, θα την καθιστούσε δύσκολη στη μεταφορά, ούτε μικρό, θα έδειχνε εύθραυστη.

Καλά όλα αυτά, αλλά από καφέ;

Σίγουρα, δε θα πρέπει να περιμένει κανείς την απόδοση που έχει μια κανονική μηχανή εσπρέσο. Νομίζω ότι τα διαφημιστικά βίντεο “κολακεύουν” αρκετά τη μηχανή. Από την άλλη όμως, μπορείς να φτιάξεις αξιοπρεπέστατο καφέ, καλύτερο από το μαύρο πράγμα που ονομάζουν εσπρέσο σε πολλά μαγαζιά.

Βέβαια το μεγαλύτερο προσόν της μηχανής είναι η φορητότητά της. Με την προϋπόθεση ότι υπάρχει διαθέσιμο ζεστό νερό (λ.χ. θερμός), μπορείς να απολαύσεις εσπρέσο πρακτικά παντού.

Επίσης, προσωπικά, θεωρώ θετικό το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται μερίδες E.S.E., μιας και έτσι μπορείς να έχεις αρκετές επιλογές στον καφέ που θα χρησιμοποιήσεις, σε αντίθεση με άλλου τύπου μερίδες που υποστηρίζονται από μεμονωμένες εταιρείες.

Θα τη συνιστούσα, λοιπόν; Σε όσους επιζητούν απλώς μια πιο φθηνή μηχανή εσπρέσο όχι. Σε όσους συνειδητά θέλουν να απολαμβάνουν το καφέ τους εκεί που μέχρι τώρα δε μπορούσαν, ανεπιφύλακτα θα τους προέτρεπα να κάνουν τη δοκιμή.

Ρίξτε μια ματιά εδώ. Είναι μια διαδραστική διαφήμιση της Cosmote με αρκετό γέλιο.

Ένα πολύ ωραίο βιβλίο για αρχάριους στο ποδήλατο βουνού.
Αντιγράφω από το blog του Gerry Lauzon

Here’s a publication that I found on issuu.com that explains everything about riding a mountain bike off-road. It is a bit hard to read since it’s all hand written but the information is top notch and to the point. Enjoy!

Μπορεί η πρόβλεψη να ‘κανε λόγο για χιόνι, αλλά ο καιρός ήταν ιδανικός για ποδήλατο (για τους ποδηλάτες τους Σαββατοκύριακου, βεβαίως βεβαίως). Και το Σάββατο και τη Κυριακή βρέθηκα κατόπιν επιθυμίας του υιού, στο πάρκο Τρίτση. Μένω στο Γαλάτσι τριάντα χρόνια και μέχρι φέτος δεν είχα ακούσει τίποτε για αυτό το πάρκο. Οι περισσότεροι θα το ξέρετε, αλλά αποτελεί ένα πανέμορφο πάρκο με λίμνες και ποταμάκια. Οι λίμνες βρίθουν από ψάρια και πάπιες. Είναι στα αλήθεια πολύ περίεργο συναίσθημα. Μόλις πέντε λεπτά απόσταση από την Αθηνών Λαμίας και νομίζεις ότι βρίσκεσαι πολύ μακριά από την Αθήνα. Βέβαια, όπως είναι αναμενόμενο για την Ελλάδα, το πάρκο είναι παρατημένο. Λεηλατημένα κτήρια, έρημες ράγες από ένα τρενάκι που δεν υπάρχει κι εγκατάλειψη. Από την άλλη, όμως, σκέφτομαι μήπως είναι καλύτερα έτσι. Τουλάχιστον τώρα, που το ξέρει λίγος κόσμος έχει ένα ανθρώπινο πρόσωπο κι ένα αυθεντικό χαρακτήρα. 

Ποζάρω μετά από εκατοντάδες χιλιόμετρα όλο άνεση και χάρη

Ο Νίκος κρυώνει αλλά δε το δείχνει. Που έχει μπλέξει το παιδί;

Ειλικρινά, δε μπορώ να θυμηθώ πως έπεσε στα χέρια μου ένα αρχείο pdf με τον πιασάρικο τίτλο “Πώς να απαλλαγείται από το κάπνισμα πανεύκολα“. Στο πρώτο ξεφύλλισμα εντύπωση μου προκάλεσε μια σειρά από οφθαλμαπάτες που αναδημοσιεύονταν στο βιβλίο. Εννοείται πως, δεν μπήκα καν στον κόπο να διαβάσω την εισαγωγή.

Κανένας τσαρλατάνος θα είναι, δεν αξίζει να ασχοληθώ

Έτσι σκέφτηκα και παραπέταξα το pdf σε κάποιο κατάλογο.Το καλοκαίρι όμως, με τη θερινή ραστώνη κάθισα και διάβασα για πρώτη φορά το βιβλίο.

Αποκάλυψη!

Εκεί που ήμουν προετοιμασμένος για μια στείρα παράθεση νουθεσιών / προειδοποιήσεων του στυλ “Το κάπνισμα σκοτώνει”, ο συγγραφεύς παρότρυνε τον αναγνώστη να συνδυάσει την ανάγνωση με ένα τσιγαράκι, άλλο πάλι και τούτο. Το τι λέει το βιβλίο στη συνέχεια να κάτσεις να το διαβάσεις. Ένα πράγμα είναι σίγουρο πάντως πως το να απαλλαγείς από το τσιγάρο δεν είναι πανεύκολο, όπως διατείνεται ο τίτλος του βιβλίου. Από την άλλη όμως, μετά την ανάγνωση του βιβλίου ένοιωσα πολύ καλύτερα προετοιμασμένος και…

Μετά την πρώτη ανάγνωση του βιβλίου προσπαθήσα να κόψω το κάπνισμα. Μέσα σε δυο μέρες το είχα ξαναρχίσει. Κύριος λόγος για την αποτυχία αυτή ήταν η έλλειψη πίστης στο εφικτό του εγχειρήματος.

Τη δεύτερη φορά έχοντας αγοράσει το ποδήλατό μου, το οποίο λειτούργησε ως ένα επιπλέον σημαντικό κίνητρο (συνεχώς τελευταίος έμενα, έχω και κάτι κιλά παραπάνω…),νομίζω ότι τα έχω καταφέρει καλύτερα. Έχω να “πιω τσιγαράκι” που λέει η γιαγιά μου. Δε γνωρίζω αν αυτό σημαίνει ότι απαλλάχτηκα από την 17χρονη έξη, αλλά το ελπίζω.

Όλο αυτό το καιρό που δεν καπνίζω νιώθω ότι έχω ανέβει πολύ ψηλά. Τόσο ψηλα που βλέπω τους φίλους και τους συνάδελφους στη δουλειά να καπνίζουν και (τους) “λυπάμαι”. Ποιός; Εγώ που καταστρατηγούσα έμπρακτα κάθε αντικαπνιστική απαγόρευση. Ας μην παρεξηγηθώ. Όταν λέω λυπάμαι, εννοώ ότι με στεναχωρεί που παρότι οι περισσότεροι παρότι έχουν διαβάσει το βιβλίο δεν κάνουν την προσπάθεια. Ίσως δεν είναι έτοιμοι ακόμη (όπως κι εγώ εξάλλου, τη πρώτη φορά).

Reformed Whore: Ο καλός μου συνάδελφος ο David, μου εξήγησε πως στην Αμερική, εκείνος που έχει κόψει πρόσφατα το κάπνισμα και δείχνει υπερ του δέοντος ενοχλημένος όταν οι άλλοι καπνίζουν ονομάζεται reformed whore.

Χωρίς πολλά λόγια παραθέτω μερικές φωτογραφίες από μια βόλτα που έκανα τη Πρωτοχρονιά με το ποδήλατο στη βιομηχανική ζώνη Πατρών με αφετηρία τα Τσουκαλέικα. Η διαδρομή ήταν ασφάλτινη με έντονες κλίσεις και αρκετό κρύο και ιδιαίτερα όμορφη σε μερικά σημεία.

Πανέμορφο πηγάδι

Το φουσκωμένο ποτάμι

Στάση για ξεκούραση