Η διαδρομή είναι εδώ

Οι εξετάσεις για τη μαύρη ζώνη του Νίκου from babisr on Vimeo.

Το ραντεβού με τον Κώστα και τον Μιχάλη δόθηκε για τις 9:00 (αργά όπως αποδείχτηκε) στη βάση του τελεφερίκ. Άπαντες αποδείχθηκαν Εγγλέζοι κι έτσι ξεκινήσαμε τον δεξιόστροφο γύρο.

Ξεκίνησα ανόρεχτα – τα πόδια ήταν κρύα, ο Μιχάλης πατούσε πολύ δυνατά – αυτό το κάνουν είτε οι πολύ καλοί είτε όσοι δε ξέρουν τι θα επακολουθήσει – κι ο Κώστας ήταν σε τυπικούς χαλααααρούς ρυθμούς, δηλαδή μιλούσε συνέχεια κι ανέβαινε την ανηφόρα με προκλητική άνεση. Σε 54 λεπτά είχαμε ανεβεί από τη βάση του τελεφερίκ μέχρι την κορυφή του βουνού.

Εγώ με τον Μιχάλη κάναμε μια στάση για μπανάνες, ενώ ο Κώστας συνέχισε μόνος του την κατάβαση. Μετά τα 8 χιλιόμετρα ανηφόρας στα καμένα, τα 3 συνεχόμενα χιλιόμετρα κατηφόρας ήταν ευπρόσδεκτα. Σε εκείνο το σημείο δε, η Πάρνηθα δεν έχει καεί και η διαδρομή περνά μέσα από τα έλατα.

Μετά από μια σύντομη στάση για να δούμε το πίσω φρένο του Μιχάλη, το οποίο παρουσίασε μια προσωρινή δυσλειτουργία, ξαναρχίσαμε. Για μισή ώρα ακολούθησε ανηφόρα με το ηθικό να είναι υψηλό. Ο Μιχάλης είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι πρέπει να κάνει οικονομία δυνάμεων κι ο Κώστας … το χαβά του (μπούρου μπούρου και χαρακτηριστική άνεση στην ανάβαση).

Στην επόμενη μια ώρα κατεβαίναμε συνεχώς. Ο Μιχάλης είναι τρομερά ταχύς στις καταβάσεις χωρίς να – φαίνεται ότι – κάνει κάτι ιδιαίτερο. Κάναμε μια δεκάλεπτη στάση λίγο πάνω απ’ τον Αυλώνα σε μια ωραία βρύση που μας έδειξε ο Μιχάλης.

Κάπου εκεί άρχιζαν τα δύσκολα. Για τα επόμενα έξι χιλιόμετρα ανεβαίναμε ένα κακοτράχαλο δρόμο, με τόσες πολλές πέτρες που κάθε πεταλιά ήταν μια μικρή νίκη. Συναντήσαμε κι ένα κοπάδι το οποίο το προστάτευαν καμιά δεκαριά τεράστια σκυλιά. Η καλύτερή μου. Ευτυχώς, ένας απροσδιορίστου εθνικότητας αλλοδαπός βοσκός μάζεψε τα σκυλιά και περάσαμε.Σε κάποια ανηφορική στροφή, ο Κώστας που είχε φύγει μπροστά αγόρασε το πρώτο οικόπεδο. Δυστυχώς, το πόδι του “τραβήχτηκε” και μόλις πάταγε λίγο παραπάνω είχε συνεχείς κράμπες.

Ακολούθησε μια μικρή κατηφορική διαδρομή, στην οποία αγόρασα το δεύτερο οικόπεδο της βόλτας. Ακολουθούσα το Μιχάλη, λανθασμένα, από πολύ κοντά. Σε μια απότομη ανηφόρα, ο Μιχάλης είδε μια μεγάλη σαύρα και σταμάτησε απότομα. Εγώ απέφυγα τον Μιχάλη μεν, αλλά δυστυχώς έπεσα και το τιμόνι μου χώθηκε στα πλευρά. Χρειάστηκα  ένα πεντάλεπτο για να ξαναβρώ την ανάσα μου.

Στο 47 χιλιόμετρο άρχισε ο Γολγοθάς του Αγίου Μερκουρίου. Τί να πεις για την ανηφόρα αυτή; Τρελή κλίση, σαθρό έδαφος και συσσωρευμένη κούραση των 50 προηγούμενων χιλιομέτρων σε βάζουν σε πολλές σκέψεις για να τα παρατήσεις. Ο Κώστας, βέβαια, παρότι είχε χτυπήσει, εξαφανίστηκε. Μείναμε εγώ με τον Μιχάλη, ο οποίος άρχισε να ανειβαίνει αργά αλλά σταθερά. Εγώ σε δυο σημεία συνέχισα για καμιά 50αριά μέτρα με τα πόδια. Κάναμε μια τελευταία στάση με το Μιχάλη στο εκκλησάκι. Κουτσά στραβά βγήκαμε στη δημοσιά όπου μας περίμενε ο Κώστας. Με το που βρέθηκα στο οικείο δρόμο πάτησα γερά μέχρι την βρύση στο Κατσιμίδι.

Το τελευταίο κομμάτι από την Κιθάρα μέχρι το τελεφερίκ το έκανα εντελώς ανόρεχτα. Ο κύκλος έκλεισε σε 6,5 ώρες με 5 ώρες μετακίνηση.

Απολογισμός:

•  Παρά την ανηφόρα στον Άγιο Μερκούριο θεωρώ ότι η δεξιόστροφη φορά είναι πιο εύκολη από την αριστερόστροφη.
• Οι δυο μαυρίλες στα πλευρά κι ο οξύς πόνος μου “δίδαξαν” ότι οι αποστάσεις πρέπει να τηρούνται.
• Το δίλιτρο back-pack της Deuter ήταν φανταστικό. Άνετο στη μέση, κράτησε το νερό παγωμένο σε όλη τη διαδρομή.  Θεωρητικά με την πηγή που μας έδειξε ο Μιχάλης μπορείς να πάρεις το μισό νερό μαζί σου.
• Ο Κώστας είναι σε άλλο επίπεδο
• Ο Μιχάλης είναι ιδιαίτερα γρήγορος στις κατηφόρες ενώ και στις ανηφόρες δεν τα καταφέρνει καθόλου άσχημα
• Χρειάζεται παραπάνω φαγητό από δυόμισι τοστ και μια μπανάνα.
• Προσωπικά, σε σχέση με πέρσυ έκανα πιο γρήγορο χρόνο (20 λεπτά), αλλά σίγουρα ήμουν πιο άνετα.

Η διαδρομή είναι εδώ

Στην αρχή, λοιπόν, κατευθύνθηκα προς το οροπέδιο που είναι νότια της Δεσφίνας, όπου για μια ακόμη φορά με καλοσόρισαν δυο ευμεγέθη τσοπανόσκυλα που ήταν λυτά και ιδιαίτερα επιθετικά. Μετά το σχετικό βαλς με τα “κτήνη” ακολούθησε μια σύντομη ανηφόρα που στο τέλος της είχε μια διχάλα σε ένα προσκηνηστάρι. Πήγα προς τα δεξιά όπου άρχιζε η μεγάλη κατηφόρα με την εκπληκτική θέα στη θάλασσα.

Η κατήφόρα όπως φαίνεται από τη διχάλα

Σύντομα συνάντησα μια όμορφη εκκλησούλα (Τρεις Ιεράρχες;) με αρκετά κυπαρίσια. Πίσω από την εκκλησία δέσποζε μια σειρά από σπηλιές από τις οποίες μερικές είχαν μετατραπεί σε στάνες.

Η εκκλησία των Τριων Ιεραρχών

Ο δρόμος είναι ομαλός και σε μερικά σημεία με μεγάλη κλίση είναι στρωμένος με μπετό, οπότε δεν άργησα να φτάσω στον Άι Μηνά και στην όμορφη παραλία του.

Μετά από σύντομη στάση πήρα το δρόμο του γυρισμού. Αμέσως μετά την παραλία με υποδέχτηκε μια ανηφόρα 20%, έτσι για να ζεσταθούν οι μυς, η οποία με δυσκόλεψε αρκετά γιατί προσπαθούσα να βρω τη σωστή γωνία για το σώμα μου έτσι ώστε να μη σουζάρει το ποδήλατο. Στη συνέχεια έχει σε πολλά σημεία 15 με 17% κλίση, ενώ η μέση κλίση είναι περίπου 10%, οπότε ο μικρός δίσκος ήταν μονόδρομος. Χρειάστηκα περίπου μια ώρα για να ανεβώ.

Διαδρομή

Ορίστε λοιπόν η νέα σύνδεση

Πριν από ενάμιση χρόνο έκαψα το τσιγάρο και μαζί με το σώμα μου, θεωρώ ότι απεξαρτήθηκε και το μυαλό μου στο θέμα αυτό. Είμαι, πλέον, υπέρμαχος της γενικής απαγόρευσης κι έχω φτάσει στο σημείο να θεωρώ ότι όποιος καπνίζει μπροστά μου σε κλειστό χώρο, ιδιωτικό ή δημόσιο, ασκεί εναντίον μια ιδιότυπη μορφή βίας.

Αυτοί που είναι κατά της γενικής απαγόρευσης, έχω την εντύπωση, ότι είναι κατά πλειοψηφία καπνιστές. Δε ξέρω αν είναι κοινός τόπος, αλλά τουλάχιστον για εμένα η έξη μου στο κάπνισμα θόλωνε την κρίση μου σχετικά με την απαγόρευση.

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιά μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·

Κώστας Καρυωτάκης

Ξεκίνησα, λοιπόν, από τα Τσουκαλέικα κι ενώ δεν είχα καλά – καλά ζεσταθεί να και η σύντομη μεν, αλλά με μεγάλη κλίση δε, ανηφόρα προς την ΒΙΠΕ. Ό,τι πρέπει για να δοκιμάσω τη νέα κασέτα 12-27. Καρφώθηκε το 27 λοιπόν και η ανηφόρα βγήκε σχεδόν άνετα. Ωστόσο μέχρι να φτάσω στο Χαϊκάλι, ο κ_λος με πονούσε αφάνταστα. Θυμήθηκα ότι είχα “παίξει” με το ύψος της σέλας στην Αθήνα, οπότε σταμάτησα και κατέβασα τη σέλα. Ο πόνος πέρασε σε λίγο. Ώρα ήταν, μιας και τα επόμενα 14 χιλιόμετρα, μέχρι να βγω στην 111 από το Γολεμί,  ήταν όλα ανηφορικά με μερικές σύντομες κατηφοριές (οάσεις).  Όταν έφυγα το πρωί ήμουν νηστικός , δεν είχα πάρει και μαζί μου τίποτε εκτός από δυο παγούρια νερό οπότε τα πόδια δεν “τραβούσαν” με τίποτε. Ούτε η νέα κασέτα έσωνε την παρτίδα ούτε τίποτα.

Κάπου έξω από το Γολεμί

Τραβούσαν – δεν τραβούσαν – τα πόδια δεν επρόκειτο να σταματήσω στα 20 χιλιόμετρα, οπότε έστριψα δεξιά στην 111 και συνέχισα την βόλτα μου. Ευτυχώς τα επόμενα 10 χιλιόμετρα ήταν κατηφορικά και σε συνδυασμό με την ιδανική θερμοκρασία των 20 βαθμών, άφησα γρήγορα πίσω τα χωριά Σταυροδρόμι και την Πηγάδια κι έφτασα στο Καρπέτο.  Από ‘κει μέχρι την Αγία Τριάδα η ανηφόρα μου έβγαλε τα πόδια. Κάπου στη μέση σταμάτησα να πάρω ανάσα κι ένας μοτοσικλετιστής με χαιρέτησε. Μετά την Αγία Τριάδα συνέχισα για το χωριό Πανόπουλος – πάντα ανηφορικά – αλλά η κλίση είχε μετριαστεί στο 4 -5%. Λίγο πριν φτάσω στο Πανόπουλο διέσχισα ένα πολύ μεγάλο πλατανόδασος. Πραγματικά ήταν εντυπωσιακό και σκέφτηκα πως ήταν κρίμα που δεν είχα μαζί το mountain bike.

Προσπέρασα το δάσος και το Πανόπουλο, στάμπαρα ένα φούρνο και λίγο πιο κάτω σε μια πολύ ωραία βρύση σταμάτησα. Το πόδια πλέον δεν τραβούσαν άλλο, ούτε στις πιο ελαφριές ανηφόρες,. Το έχω ξαναπάθει αυτό μια φορά στο Κατσιμίδι, αλλά τότε είχα πυρετό (δέκατα) και δεν το είχα καταλάβει. Τώρα μάλλον έφταιγε το άδειο μου στομάχι. Γέμισα τα παγούρια και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Στο Πανόπουλο, “τσέκαρα” την τυρόπιτα του φούρνου – εξαιρετική – και κατέβασα και μια Λούξ  Βυσσινάδα , με όλη της τη ζάχαρη. Κάτι έγινε, μέχρι να ξαναβγώ από την 111 στο ύψος του Γολεμιού δεν πέταγα, αλλά ούτε σερνόμουν.

Έστριψα στο Γολεμί γιατί από ΄κει και κάτω η 111 έχει αρκετές νταλίκες που τρέχουν υπερβολικά. Με περίμεναν δυο τρεις καλές ανηφοριές αλλά το νερό είχε μπει στα αυλάκι…

Επιμύθιο:

• Έκανα 101 χιλιόμετρα, σπάζοντας για πρώτη φορά το ψυχολογικό φράγμα των 100 χιλιομέτρων.
• Δε ξαναφεύγω για τέτοια διαδρομή νηστικός και χωρίς να έχω πάρει κάτι μαζί μου.
• Η νέα κασέτα 12-27 μου φάνηκε πιο κατάλληλη για τα κιλά και τα πόδια μου.
• Η 111 είναι σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα από το να στροφάρεις προς την Καλόγρια. Σίγουρα θα ξαναπάω